Ο Πέτρος είναι ένας νέος άντρας που ετοιμάζεται να μετακομίσει «κάπου καλύτερα».  Ο χώρος στον οποίο διαδραματίζεται η ιστορία, περιγράφεται γεμάτος κούτες ανοιχτές και κλειστές, βιβλία, δίσκους, αντικείμενα, σκόνη και αναμνήσεις.  Ο φίλος του ο Λάζαρος,  ο μοναδικός φίλος που ήρθε να βοηθήσει σε αυτή τη μετακόμιση, κάθεται αμίλητος στην κουνιστή πολυθρόνα και η κύρια συμμετοχή του είναι να ακούει τον Πέτρο να γκρινιάζει για τις αδικίες και τις αναποδιές της ζωής του, να εξιστορεί, να θυμάται,να μετανιώνει και να ελπίζει στο υπέροχο μετά που τον περιμένει.  Ο Πέτρος ξεγυμνώνει την ψυχή του, μιλάει με ειλικρίνεια και παραδέχεται σφάλματα και ενοχές που τον στοίχειωναν.  Ως το ανατρεπτικό τέλος της ιστορίας, ο ήρωας μας έχει ξεφορτωθεί όλα όσα βάραιναν την ψυχή του και είναι έτοιμος για τη λύτρωση του.

Φιλία, έρωτας, προδοσία, εγκατάλειψη, ορφάνια, πληγές που δεν κλείνουν και σαπισμένα όνειρα.

«Όλα εδώ μέσα, πράγματα, βιβλία, έπιπλα… για πέταμα είναι, το σπίτι… Όλα σάπισαν.  Καλά που φεύγω.»

Μια ιστορία που διαβάζεται με μιαν ανάσα και με τα συναισθήματα του αναγνώστη να εναλλάσσονται συνεχώς χωρίς όμως να χάσουν στιγμή την ένταση τους.  Το μονόπρακτο της κυρίας Βασιλειάδη είναι από εκείνα τα έργα που διαβάζονται πολλές φορές και κάθε φορά ανακαλύπτεις μέσα του και κάτι δικό σου.

«Ζωγράφισέ» μας με λίγα λόγια την Δελίνα.

Καλησπέρα σας. Το να παρουσιάζω, να ζωγραφίζω εγώ τον εαυτό μου, είναι κάτι που δεν με εκφράζει. Προτιμώ να μιλούν για μένα τα έργα μου, οι πράξεις μου, τα γραπτά μου, οι πίνακές μου, η δουλειά μου.

Πες μας λίγα λόγια για το θεατρικό σου έργο Πέρασμα που βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών. Πώς αισθάνθηκες;

Το θεατρικό μου έργο Πέρασμα βραβεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2017 από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, το αρχαιότερο λογοτεχνικό σωματείο στην Ελλάδα. Και έπειτα, τον Αύγουστο του 2018, εκδόθηκε από την ΚΑΠΑ Εκδοτική. Το αγαπώ πολύ αυτό το έργο. Βέβαια, όλα μου τα έργα τα αγαπώ. Όπως και όλους μου τους ήρωες. Μα το Πέρασμα κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Καθώς και ο ήρωάς μου, ο Πέτρος. Το Πέρασμα είναι ένα υπαρξιακό δράμα και η δράση εκτυλίσσεται σε έναν χώρο σκονισμένο, ακατάστατο και βρόμικο, γεμάτο έπιπλα, βαλίτσες και κουτιά που δυσκολεύουν πολύ τις κινήσεις των ηρώων. Ο Πέτρος, τακτοποιεί πυρετωδώς πράγματα, προκειμένου να μετακομίσει και να πάει κάπου, κατά τα δικά του λεγόμενα, πολύ καλύτερα. Σε όλη αυτή την προσπάθεια έχει κληθεί να τον βοηθήσει ο φίλος του Λάζαρος, ο οποίος, όμως, τον περισσότερο χρόνο τον περνά σε μια κουνιστή πολυθρόνα δίχως να δείχνει καμία διάθεση να βοηθήσει. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια πορεία προς την αυτογνωσία, τη μετακίνηση από μια κατάσταση σε μια άλλη. Καθώς ο χρόνος αμείλικτος περνά και ολοένα και λιγοστεύει το Πέρασμα είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να μεταβεί από την πληγή στην ίαση, από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν κάποιος το επιθυμεί και είναι διατεθειμένος να πληρώσει το τίμημα. Ουσιαστικά πρόκειται για την πορεία του ανθρώπου προς την αυτογνωσία, και κατά μια έννοια, την απόλυτη ελευθερία.

Πώς αποφάσισες να γράψεις το τελευταίο σου παιδικό βιβλίο;

Γράφω συνέχεια πολλά παραμύθια ταυτόχρονα, επομένως δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να προσδιορίσω το τελευταίοπαιδικό βιβλίο. Σύντομα, όμως, πρόκειται να εκδοθεί από την εκδοτική Εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης που εξέδωσε και το πρώτο μου παραμύθι, Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου, ακόμα ένα παιδικό παραμύθι μου με τίτλο Ρόμι και Μιράντα. Πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία για τη φίλια, όπου πρωταγωνιστές είναι δυο υπέροχα πλάσματα, μια μικρή ελεφαντίνα, η Ρόμι, και μια σκιουρίτσα, η Μιράντα. Σε έναν κόσμο όπου ανέκαθεν επικρατεί μια πολύ βαθιά –ανεξήγητη- έχθρα ανάμεσα στους ελέφαντες και τους σκίουρους, ένα ελεφαντάκι κι ένα σκιουράκι αποφασίζουν, με τη βοήθεια βέβαια λίγο και της τύχης-μοίρας, να κάνουν την υπέρβαση. Το παραμύθι μιλά για τη φιλία και τη διαφορετικότητα, αλλά και για τη μεγάλη δύναμη της αγάπης. Ωστόσο, το πιο σημαντικό μήνυμα είναι πως πρέπει να μάθουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, να είμαστε σκεπτόμενα όντα με κριτική σκέψη και ελεύθερη βούληση και να μην αποδεχόμαστε ως θέσφατα όσα μας λένε κάποιοι, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι αυτοί.

Όταν δεν γράφεις, με τι ασχολείσαι;

Κυρίως με την εξάχρονη κόρη μου, την Μυρτάλη, που είναι το κέντρο της ζωής μου. Φυσικά, υπάρχουν πάντα οι υποχρεώσεις και οι δουλειές της καθημερινότητας που πρέπει να διεκπεραιώνονται. Ωστόσο, φιλοδοξώ να μην παραμελώ για χάρη των πρέπει τα θέλω μου. Προσπαθώ κάθε μέρα να ζωγραφίζω –άλλωστε η πρώτη μου καλλιτεχνική δραστηριότητα είναι η ζωγραφική-, να ακούω μουσική, να διαβάζω, να περπατώ στην παραλία, να βλέπω αγαπημένους φίλους, να περνώ όσο το δυνατόν περισσότερη ώρα με την οικογένειά μου, τον άντρα μου και τους γονείς μου.

Έχεις όνειρα;

Φυσικά. Πολλά. Αλλά με τα χρόνια ανακάλυψα πως η ζωή έχει μεγαλύτερη φαντασία από μένα. Με έχει οδηγήσει σε μονοπάτια που ποτέ δεν φαντάστηκα και ποτέ δεν θα τολμούσα καν να ονειρευτώ. Και για αυτό είμαι ευγνώμων.

Η Δελίνα σαν γυναίκα πως είναι; Ποια είναι η καθημερινότητα της;

Προσπαθώ πρώτα και πάνω απ’ όλα να είμαι άνθρωπος. Είμαι γυναίκα, μητέρα, σύντροφος, κόρη, φίλη, συγγραφέας, ζωγράφος, καλλιτέχνης… Η καθημερινότητά μου είναι γεμάτη δραστηριότητες και δράσεις, δουλειά, δουλειές και δουλίτσες, συναντήσεις με τους αγαπημένους μου, ζωγραφική, γράψιμο, διάβασμα, χαμόγελα, γέλια, κλάματα και δάκρυα, συγκινήσεις και όνειρα, χαρά και λύπη, επιτυχίες και απογοητεύσεις… Προσπαθώ κάθε μέρα να ανακαλύπτω ή να μαθαίνω κάτι καινούριο και να αντιμετωπίζω την κάθε μου μέρα, όσο συνηθισμένη ή τυπική κι αν είναι, με αισιοδοξία.

Υπάρχει το επόμενο βιβλίο στα σκαριά;

Πάντα υπάρχει κάτι καινούριο στα σκαριά. Απεχθάνομαι το τέλμα και γι’ αυτό προσπαθώ να βρίσκομαι συνέχεια σε δράση και κίνηση. Να γράφω, να ζωγραφίζω, να πειραματίζομαι, να μαθαίνω, να δημιουργώ. Μόλις ολοκλήρωσα δύο θεατρικά έργα και τρία παιδικά παραμύθια, και ήδη βρίσκομαι σε συζητήσεις για να εκδοθούν. Πριν λίγες μέρες το παραμύθι μου Η ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΩΝ ΞΕΧΑΣΜΕΝΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ βραβεύτηκε με το 3^ο βραβείο στον 18^ο πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Εταιρείας τεχνών, επιστημών και πολιτισμού Κερατσινίου 2018 στην κατηγορία Παιδικό παραμύθι. Και για αυτό ήδη πραγματοποιούνται συζητήσεις μήπως εκδοθεί. Η ιστορία σε συντομία είναι πως ένα κορίτσι, που ζει σε ένα νησί πέρα από τα σύννεφα και κάθε μέρα ανάβει και σβήνει τον Ήλιο, κρεμά στον ουρανό το φεγγάρι και τα αστέρια, φέρνει την ημέρα και τη νύχτα, κάθε μέρα, επίσης, συγκεντρώνει και φροντίζει τα παιδικά όνειρα που, τα παιδιά που τα ονειρεύτηκαν, μετά, για διάφορους λόγους, τα ξέχασαν. Και κάποια στιγμή το κορίτσι στέλνει πίσω αυτά τα ξεχασμένα όνειρα στους ιδιοκτήτες τους. Αλλά, καθώς ο χρόνος έχει περάσει, τα παιδιά αυτά δεν είναι πια παιδιά. Είναι ενήλικες. Ουσιαστικά, είναι μια ιστορία μεγάλης ευαισθησίας με όμορφες εικόνες για μικρά παιδιά, αλλά και για μεγάλους.

Μία ευχή.

Ειρήνη στον κόσμο. Υγεία. Αγάπη.

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι σε αυτόν τον κόσμο τι θα ήταν;

Αν μπορούσα να φτιάξω με χρώματα, εικόνες και λέξεις τον κόσμο όπως εγώ τον ονειρεύομαι, θα ήταν ένας κόσμος χωρίς αρρώστια, χωρίς κακία, χωρίς μίσος, χωρίς βία. Θα ήταν ένας κόσμος αγάπης και καλοσύνης. Θα άλλαζα τη λύπη και τον πόνο με τη χαρά. Το μίσος με αγάπη. Το κακό με το καλό. Την αρρώστια με την υγεία.

Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία και για τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σας.

Μπορούν να επουλωθούν τα παιδικά τραύματα; Έρχεται η ίαση;

Δεν νομίζω πως μπορεί κανείς να απαντήσει εύκολα σ’ αυτό το ερώτημα με ένα ναι ή με ένα όχι. Τα παιδικά τραύματα χρειάζονται χρόνο και πολλή δουλειά για να επουλωθούν. Και συνήθως αφήνουν τα σημάδια τους.
Στο Πέρασμα ο ήρωάς μου ο Πέτρος την ώρα που τακτοποιεί τις υποθέσεις και τα πράγματά του ώστε να πάει κάπου, σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα, πολύ καλύτερα, έρχεται αντιμέτωπος με την ιστορία του, τις πράξεις και τις σκέψεις του. Και νιώθει την ανάγκη να μιλήσει. Μιλά ακατάπαυστα για τον εαυτό του, για το παρελθόν του, για τους ανθρώπους που συνάντησε στην πορεία της ζωής του και τον σημάδεψαν. Σχολιάζει τις επιλογές που έκανε νεότερος, αλλά και τις επιλογές των άλλων που τον επηρέασαν με κάποιον τρόπο στη μετέπειτα πορεία του. Αποδέχεται ή απορρίπτει την προσωπική του ευθύνη για πολλά λάθη που έγιναν –ή έκανε-, για πολλά προβλήματα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει κατά καιρούς. Και προσπαθεί, ενώ μιλά, να τακτοποιήσει, όπως προείπα, τα πράγματά του, τις υποθέσεις, τη ζωή του, ώστε να μπορέσει μέσω αυτής της διαδικασίας να αποκαλύψει –ή να ανακαλύψει- τον πραγματικό του εαυτό, να αντιμετωπίσει τα τραύματά του και τελικά να φύγει ελεύθερος.
Το Πέρασμα ουσιαστικά είναι μια πορεία προς την αυτογνωσία, είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να μεταβεί από την πληγή στην ίαση, από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν κάποιος το επιθυμεί και είναι διατεθειμένος να πληρώσει το τίμημα.

Πότε ωριμάζει τελικά ένα παιδί; Το πέρασμα είναι το βήμα στην ωρίμανση;

Υπάρχουν παιδιά που δυστυχώς αναγκάζονται λόγω συνθηκών να ωριμάσουν εξαιρετικά νωρίς, με αποτέλεσμα να μη χαρούν, να μη βιώσουν την παιδική τους ηλικία, και υπάρχουν στον αντίποδα και ενήλικες, οι οποίοι, για πολλούς και διάφορους λόγους, δεν ωριμάζουν ποτέ. Στο Πέρασμα ο Πέτρος, που στην παιδική του ηλικία είχε την ατυχία να βιώσει τραυματικές εμπειρίες, κυρίως επειδή ποτέ δεν τις αντιμετώπισε σοβαρά, παρέμεινε τελικά ένας αιώνιος έφηβος. Μεγάλωσε, αλλά δεν ωρίμασε. Δεν πέρασε από την παιδική – εφηβική ηλικία στην ενηλικίωση. Κι ας πιστεύει για τον εαυτό του το αντίθετο. Την ώρα, λοιπόν, της μετακόμισης από το παλιό διαμέρισμα στο καινούριο, την ώρα της μετακίνησής του από μια κατάσταση σε μια άλλη, την ώρα που ο χρόνος έχει πια εξαντληθεί και τα περιθώρια έχουν ασφυκτικά στενέψει, ο Πέτρος τώρα μόλις αποφασίζει, ασυναίσθητα στην αρχή, ίσως λίγο πιο συνειδητά αργότερα, να μιλήσει για τα τραύματά του και να προσπαθήσει να τα αντιμετωπίσει ή έστω να τα αναγνωρίσει και να τα καταλάβει, να συμφιλιωθεί μαζί τους. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να αγνοήσουν το δεδομένο ότι ο χρόνος είναι πεπερασμένος και περνούν τη ζωή τους χωρίς να ωριμάζουν, χωρίς να αντιμετωπίζουν τις ευθύνες τους, δίχως να επιθυμούν να γνωρίσουν πραγματικά τον εαυτό τους. Και, τελικά, αυτό που βασανίζει, συνειδητά ή ασυναίσθητα τον ήρωά μου, είναι ακριβώς τούτο το ερώτημα. Θα προλάβει μέσα στον χρόνο που διαθέτει –και που μοιραία τελειώνει- να κάνει όλα όσα επιθυμούσε, να πει όλα όσα ήθελε, να καταλάβει όλα όσα πρέπει για τον εαυτό του, ώστε απαλλαγμένος πια από τα σφάλματα, τις ανασφάλειες, τις φοβίες, τις ψευδαισθήσεις, να προχωρήσει ελεύθερος; Το αν θα τα καταφέρει τελικά μένει να το δούμε.

Το «Πέρασμα» είναι ένα μονόπρακτο υπαρξιακό δράμα. Γιατί θεατρικό; Τι σας οδήγησε να γράψετε θέατρο;

Το θέατρο το αγαπούσα από πάντα. Με μάγευε κι ακόμα με μαγεύει. Κάθε φορά που μπαίνω σε μια αίθουσα θεάτρου νιώθω την ίδια συγκίνηση όπως όταν για πρώτη φορά –όταν ήμουν μικρούλα- με πήγαν οι γονείς μου στο θέατρο. Λατρεύω να διαβάζω θεατρικά έργα. Να δημιουργώ με το μυαλό μου τις εικόνες και να φαντάζομαι τους ήρωες να μιλούν και να λένε τα λόγια που τους χάρισε γενναιόδωρα ο συγγραφέας. Και αυτή η μεγάλη αγάπη μου για το θέατρο σε συνδυασμό με την ανάγκη να εκφραστώ μέσω του λόγου και των λέξεων, με οδήγησε στο να τολμήσω να προσπαθήσω να γράψω θεατρικά έργα.
Το «Πέρασμα» είναι και βραβευμένο από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών το 2017. Πώς αισθανθήκατε;
Το συγκεκριμένο βραβείο που απέσπασε το Πέρασμα από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, το αρχαιότερο λογοτεχνικό σωματείο στη χώρα μας, μου έδωσε μεγάλη χαρά. Πολύ μεγάλη χαρά. Και μετά απ’ αυτήν τη βράβευση, επειδή είχα ήδη εκδώσει και δύο παιδικά παραμύθια, τη Νεράιδα της πιπίλας από την ΑΝΙΜΑ εκδοτική και Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου από την εκδοτική Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, έγινα δεκτή στην Ένωση ως τακτικό μέλος. Αυτό είναι πραγματικά πολύ μεγάλη τιμή.

Μετακόμιση! Βιβλία, κουτιά, πράγματα… Γιατί ξεκινήσατε το θεατρικό με μια μετακόμιση;

Η αρχική ιδέα του έργου προέκυψε από το ερώτημα αν μπορούν να επουλωθούν τα παιδικά τραύματα. Και πάνω σε αυτή τη φράση ξεκίνησα να γράφω -ή να καταγράφω- σκέψεις, λέξεις και φράσεις. Κάποια στιγμή τα μικρά αυτά κειμενάκια χρειάστηκαν μια στέγη. Και αμέσως, σχεδόν αβίαστα, εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μου η εικόνα ενός χώρου όπου οι κινήσεις και οι μετακινήσεις δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, καθώς ο χώρος αυτός είναι ασφυκτικά γεμάτος με πράγματα παλιά, μπαούλα, κουτιά, βαλίτσες και πακέτα. Έτσι οδηγήθηκα στην ιδέα της μετακόμισης, αλλά τη στιγμή λίγο πριν αυτή πραγματοποιηθεί. Τη στιγμή όπου όλα τα παλιά βάρη βρίσκονται συγκεντρωμένα μέσα στη μέση του παλιού διαμερίσματος.

Αγαπάτε την τέχνη! Σ’ όλες τις μορφές της. Ξεχωρίζετε κάποια μορφή τέχνης που σας εκφράζει;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι γεμάτο μουσική, βιβλία, πίνακες ζωγραφικής, χαρτιά σχεδίου, μπογιές, χρώματα, πινέλα, τελάρα. Γεμάτο, θα τολμούσα να πω, μαγεία. Η τέχνη ήταν και ακόμα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου, της ζωής μου, της ψυχής μου, της ύπαρξής μου. Δεν θα μπορούσα να ζήσω σε έναν κόσμο χωρίς χρώμα, χωρίς μουσική, χωρίς τέχνη. Την αγαπώ την τέχνη σε κάθε της μορφή και έκφραση. Είμαι κατ’ αρχάς ζωγράφος. Έχω σκηνοθετήσει στο θέατρο, έχω παίξει σε ταινίες. Είμαι συγγραφέας. Η γλώσσα της ζωγραφικής με τα χρώματα και τα σχήματα, με την ελευθερία που προσφέρει ο καμβάς, μου ταιριάζει πολύ. Αλλά και ο κόσμος των λέξεων με συγκινεί βαθιά. Όταν μικρή ανακάλυψα τη δύναμη του λόγου, συγκλονίστηκα. Μαγεύτηκα. Αποφάσισα πως ήθελα κι εγώ να γίνω μέρος αυτού του κόσμου. Κι έκτοτε δεν τον έχω εγκαταλείψει ποτέ.

Παιδικό βιβλίο, παραμύθια αγαπημένα για παιδιά. Θα επιστρέψετε στο παιδικό βιβλίο;

Λατρεύω τα παιδιά, αγαπώ το γράψιμο, με συγκινούν τα παραμύθια. Δεν νομίζω πως θα εγκαταλείψω το παιδικό παραμύθι ποτέ. Μέσα στο επόμενο διάστημα πρόκειται να κυκλοφορήσει ακόμα ένα παιδικό παραμύθι μου πάλι από την εκδοτική Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη με τίτλο Ρόμι και Μιράντα. Πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία για τη φίλια, όπου πρωταγωνιστές είναι δυο υπέροχα πλάσματα, η σκιουρίνα Μιράντα και η ελεφαντίνα Ρόμι. Δυστυχώς, όμως, τα δυο αυτά ζωάκια ζούνε σε έναν κόσμο όπου επικρατεί από πάντα μια πολύ βαθιά –ανεξήγητη- έχθρα ανάμεσα στους ελέφαντες και τους σκίουρους, κι έτσι η Ρόμι και η Μιράντα ποτέ δεν έχουν παίξει μαζί. Δεν έχουν καν συναντηθεί. Τελικά, όμως, ύστερα από κάποια γεγονότα, μετά από ώριμη σκέψη και αρκετή συζήτηση, και με λίγη βοήθεια βέβαια από την τύχη-μοίρα, το ελεφαντάκι και το σκιουράκι αποφασίζουν να κάνουν την υπέρβαση, να αντισταθούν στους άδικους, χωρίς καμία λογική κανόνες, να ξεπεράσουν τις προκαταλήψεις και τις ταμπέλες που κάποιοι βάλανε και να γίνουν φίλοι. Το παραμύθι μιλά για τη φιλία και τη διαφορετικότητα, αλλά και για τη μεγάλη δύναμη της αγάπης. Ωστόσο, το πιο σημαντικό μήνυμα είναι πως πρέπει να μάθουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, να είμαστε σκεπτόμενα όντα με κριτική σκέψη και ελεύθερη βούληση και να μην αποδεχόμαστε ως θέσφατα όσα μας λένε κάποιοι, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι αυτοί.
Θέλετε να δείτε το πέρασμα στη σκηνή; Έχετε σκεφτεί να γράφετε θεατρικά έργα μόνο;
Φυσικά και θέλω πολύ να δω το Πέρασμα στη σκηνή. Ήδη βρισκόμαστε σε συζητήσεις με δυο θεατρικές ομάδες, μια εντός και μια εκτός συνόρων, για να ανεβάσουν το έργο. Θα δούμε τι θα γίνει και ελπίζουμε για το καλύτερο. Σχετικά με το να γράφω μόνο θεατρικά έργα… Πολύ πρόσφατα ολοκλήρωσα δύο και έχω ξεκινήσει να γράφω κι άλλο ένα. Ωστόσο, όπως προείπα, λατρεύω τα παιδιά και τα παραμύθια, αλλά και το γράψιμο γενικά. Δεν θα ήθελα να σταματήσω να γράφω ιστορίες για τους μικρούς μου φίλους. Αυτό είναι κάτι που μου δίνει πάντα πολύ μεγάλη χαρά. Αλλά η τέχνη έχει τη δύναμη να σε πηγαίνει αυτή όπου επιθυμεί, να σε κατευθύνει σε μονοπάτια που ενδεχομένως ποτέ δεν είχες σκεφτεί. Επομένως, ίσως η γραφή μια μέρα με ταξιδέψει σε άλλα μέρη που δεν έχω ακόμα πάει. Προσπαθώ να μην προγραμματίζω όλα τα βήματά μου, αλλά να αφήνομαι, έστω και λιγάκι, στον άνεμο της δημιουργίας. Άλλωστε, η ζωή έχει μεγαλύτερη φαντασία από μένα.

Πιστεύετε ότι η απόδοση του κειμένου από μια θεατρική ομάδα θα κάνει το βιβλίο πιο γνωστό στο κοινό;

Οι θεατές μιας παράστασης είναι σαφώς περισσότεροι από τους αναγνώστες ενός βιβλίου-θεατρικού έργου. Επομένως, θεωρώ πως ένα ανέβασμα του έργου μου από μια θεατρική ομάδα θα συνέβαλλε αρκετά στο να γίνει το Πέρασμα – βιβλίο πιο γνωστό στο ευρύ κοινό. Πάντως, μέχρι στιγμής –που ακόμα το Πέρασμα δεν έχει ούτε έναν μήνα που κυκλοφόρησε από την ΚΑΠΑ εκδοτική- η έκδοση πάει πολύ καλά.

Ποια είναι η Δελίνα Βασιλειάδη;

Αυτό κι εγώ ακόμα το ψάχνω. Σας ευχαριστώ θερμά κυρία Ευαγγέλου -Παπαθανασιου για τη φιλοξενία και τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ερωτήσεις.

Η Δελίνα Βασιλειάδη γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Είναι παντρεμένη κι έχει μια κόρη.

Από μικρή εκδήλωσε την αγάπη της για την τέχνη, τη ζωγραφική τα χρώματα, το θέατρο, τα βιβλία. Μαθήτευσε από πολύ νεαρή ηλικία κοντά στη ζωγράφο μητέρα της Λιζέτα Βασιλειάδη, αλλά και στα εργαστήρια γνωστών δασκάλων των εικαστικών τεχνών, κυρίως του πρωτοπόρου εικαστικού Στέλιου Μαυρομάτη. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής σε μια πειραματική σχολή Καλών Τεχνών για παιδιά στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Θεσσαλονίκης και συμμετείχε στις τηλεοπτικές εκπομπές της Κρατικής Τηλεόρασης «Μικροί Ζωγράφοι».

Σπούδασε Χρηματοοικονομικά και Λογιστική στο Πανεπιστήμιο Μακεδονία στη Θεσσαλονίκη, όπου, αφού κατόρθωσε να πάρει υποτροφίες σε όλα τα έτη των σπουδών, τελικά πρώτευσε, ορκίζοντας η ίδια το έτος της. Σπούδασε συγγραφή κινηματογραφικού σεναρίου και θεατρικού έργου, υποκριτική και σκηνοθεσία θεάτρου και κινηματογράφου στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, ενώ παρακολούθησε πολλά σεμινάρια, μαθήματα και master classes για τον κινηματογράφο και το θέατρο.

Η Δελίνα, ενώ από φοιτήτρια ξεκίνησε να εργάζεται στον Χρηματοπιστωτικό Τομέα κατέχοντας υπεύθυνη θέση σε μεγάλη χρηματιστηριακή εταιρεία, πλέον έχει αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην τέχνη, τη ζωγραφική, το θέατρο και, φυσικά, τη μεγάλη της αγάπη, τη συγγραφή. Το 2005 απέσπασε έπαινο και τιμητική διάκριση στον Β’ Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ποίησης της Εταιρείας Τεχνών και Γραμμάτων Πειραιά. Το 2017 βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, το αρχαιότερο λογοτεχνικό σωματείο της Ελλάδος, το θεατρικό της έργο «Πέρασμα» και από τις αρχές του 2018 είναι τακτικό μέλος της Ένωσης. Το 2018 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη το παιδικό παραμύθι της με τίτλο «Τα χαμένα χρώματα του Ουράνιου Τόξου» αλλά και «Η Νεράιδα της Πιπίλας από την ΑΝΙΜΑ εκδοτική. Για χρόνια συνεργαζόταν ως πολιτιστική συντάκτρια με διάφορα blogs και με την εβδομαδιαία free press εφημερίδα Εξώστης. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται αποκλειστικά με το «φιλμ νουάρ» παίρνοντας συνεντεύξεις από ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου, αλλά κυρίως γράφοντας άρθρα και κριτικές για το θέατρο και τα εικαστικά. Έχει σκηνοθετήσει παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, έχει πρωταγωνιστήσει σε video art projects και σε ντοκιμαντέρ για την προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό, σε θεατρικές παραστάσεις, καθώς και σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους Ελλήνων και ξένων σκηνοθετών. Έχει επιμεληθεί καλλιτεχνικά προγράμματα θεατρικών παραστάσεων και εκθέσεις ζωγραφικής, εικονογράφησε το παραμύθι «ο φιλάργυρος» για το βιβλίο «Παραμυθάδες και Ζωγράφοι», έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις εντός και εκτός Ελληνικών συνόρων και έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται σε συλλογές σε Ευρώπη και Αμερική και πίνακές της συμπεριλαμβάνονται σε ελληνικά και αμερικανικά βιβλία τέχνης. Το 2014 επιλέχθηκε να εκθέσει τη δουλειά της στο πλαίσιο της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο Λουξεμβούργο και κατόπιν η δουλειά της παρουσιάστηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες.

Κυριότερες Ατομικές Εκθέσεις:

2016 Θεσσαλονίκη, Γκαλερί Τέχνης Λόλα Νικολάου, Το Κόκκινο

2015 Θεσσαλονίκη, Γκαλερί Τέχνης Λόλα Νικολάου, Δράσις Αντίδρασις

2014 Βρυξέλλες, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Κτίριο R29 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Thesis-Antithesis

2014 Λουξεμβούργο, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Κτίριο Jean Monnet της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Υπό την αιγίδα της Ελληνικής Πρεσβείας του Λουξεμβούργου, Στο πλαίσιο της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΩΔΕΣ, Thesis-Antithesis

2008 Θεσσαλονίκη, Παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο (Γενί Τζαμί), Υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης, Αντανακλάσεις ΙΙ

2007 Σύρος, Πινακοθήκη Κυκλάδων, Υπό την αιγίδα του Δήμου Ερμούπολης, Ερμουπόλεια 2007, Αντανακλάσεις

2007 Θεσσαλονίκη, Ιατρικό Ψυχοθεραπευτικό Κέντρο, Ενοράσεις

2006 Αθήνα, γκαλερί ΑΡΓΩ, Αμφισημίες

2005 Θεσσαλονίκη, Κέντρο Αρχιτεκτονικής, Υπό την αιγίδα του Α’ Δημοτικού Διαμερίσματος Θεσσαλονίκης, Σχεδόν η άλλη όψη

Εργογραφία:

Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου – Εκδόσεις Μ.Σιδέρη (2018)

Η Νεράιδα της πιπίλας – Εκδόσεις Anima (2018)

Πέρασμα (Θεατρικό έργο) – Κάπα Εκδοτική

1. Πείτε μας πώς αποφασίσατε να γράψετε το βιβλίο σας;

Καλημέρα σας κι ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία. Το θεατρικό μου έργο Πέρασμα, που πολύ πρόσφατα κυκλοφόρησε από την Κάπα Εκδοτική, γεννήθηκε στο μυαλό μου πρώτη φορά ως ερώτημα. Μπορούν τα τραύματα της παιδικής ηλικίας να γιάνουν;  Και μετά προέκυψαν, όπως είναι φυσικό, πολλά ακόμα ερωτήματα. Μπορεί ο άνθρωπος να κοιτάξει κατάματα τον εαυτό του με απόλυτη ειλικρίνεια; Ή, ακόμα και την έσχατη στιγμή, είναι προτιμότερο να αφεθεί στις αυταπάτες του και στην ασφάλεια που ενδεχομένως αυτές φαινομενικά προσφέρουν; Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να αγνοήσουν το δεδομένο ότι ο χρόνος είναι πεπερασμένος και περνούν τη ζωή τους χωρίς να ωριμάζουν, χωρίς να αντιμετωπίζουν τις ευθύνες τους, δίχως να επιθυμούν να γνωρίσουν πραγματικά τον εαυτό τους. Το Πέρασμα είναι ένα μονόπρακτο υπαρξιακό δράμα, ή πιο σωστά μια υπαρξιακή φάρσα. Η δράση λαμβάνει χώρα σε έναν ακατάστατο βρόμικο χώρο, γεμάτο σκόνη, έπιπλα, βαλίτσες, κουτιά και πεταμένα αντικείμενα, όπου ο βασικός ήρωας, ο Πέτρος, τακτοποιεί πυρετωδώς πράγματα, προκειμένου να μετακομίσει και να πάει κάπου, κατά τα δικά του λεγόμενα, πολύ καλύτερα. Σε όλη αυτή την προσπάθεια έχει κληθεί να βοηθήσει τον Πέτρο ο φίλος του, Λάζαρος, ο οποίος, όμως, τον περισσότερο χρόνο τον περνά σε μια κουνιστή πολυθρόνα, δίχως να δείχνει καμία διάθεση να τον συνδράμει με οποιονδήποτε τρόπο. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια πορεία προς την αυτογνωσία, τη μετάβαση ή τη μετακίνηση του ανθρώπου από μια κατάσταση σε μια άλλη. Καθώς ο χρόνος είναι για όλους μοιραία πεπερασμένος, περνά αμείλικτος και ολοένα λιγοστεύει, τοΠέρασμα είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να μεταβεί από την πληγή στην ίαση, από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν κάποιος το επιθυμεί και είναι διατεθειμένος να πληρώσει το τίμημα.

2. Μέσα από το βιβλίο σας θέλετε να στείλετε κάποια μηνύματα;

Η Τέχνη πρέπει να σε αναγκάζει να σκεφτείς. Πρέπει να θέτει ερωτήματα. Αυτό επιλέγω να κάνω κι εγώ με το θεατρικό μου έργο Πέρασμα, αλλά και με τη δουλειά μου γενικότερα.

3. Ποια είναι η ανταπόκριση του κοινού μέχρι τώρα;

Το Πέρασμα τον Δεκέμβριο 2017 βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, το αρχαιότερο λογοτεχνικό σωματείο στην Ελλάδα. Εύχομαι σύντομα να ανέβει και στη σκηνή. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε ήδη σε συζητήσεις με δύο θεατρικές ομάδες, μια εντός και μια εκτός συνόρων. Θα δούμε. Ελπίζω για το καλύτερο.

4. Ποιο είναι το συναίσθημα ενός συγγραφέα που πιάνει πρώτη φορά το βιβλίο του στα χέρια του;

Πολύ μεγάλη συγκίνηση.

5. Πόσο ταυτίζεστε με τον ήρωα του βιβλίου;

Και οι δύο είμαστε λάτρεις του διαβάσματος. Οι ομοιότητές μας, όμως, σταματούν εκεί.

6. Όταν ήσασταν μικρή πώς φανταζόσασταν τον εαυτό σας;

Μου ήταν αδύνατο να με φανταστώ μεγάλη, όταν ήμουν μικρή. Μάλλον είχα δίκιο, καθώς πολλοί λένε πως έχω παραμείνει παιδί.

7. Είστε ευαίσθητη;

Πάρα πολύ.

8. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Η μοναξιά και το να ζεις χωρίς ήλιο, χωρίς φως, χωρίς χαμόγελο, χωρίς ελπίδα.

9. Ποιά μουσική σας αρέσει;

Ροκ. Και η έντεχνη ελληνική μουσική.

10. Τι όνειρα έχετε για το μέλλον;

«Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελά». Προσπαθώ να ζω έχοντας αυτό στο νου. Δεν είναι καθόλου εύκολο.

11. Τι σας στεναχωρεί ;

Η μιζέρια και η αδικία.

12. Πείτε μας τρία χαρακτηριστικά σας.

Μιλάω πολύ, αγαπώ βαθιά κι έχω το μοναδικό ταλέντο να τρελαίνω τον κόσμο γύρω μου.

13. Πώς μπορεί κάποιος να προμηθευτεί το βιβλίο σας;

Το Πέρασμα κυκλοφορεί από την Κάπα εκδοτική πανελλαδικά σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία. Επίσης, στην 47^η Έκθεση Βιβλίου στο Ζάππειο σας περιμένουμε στο Περίπτερο 119 (Κάπα Εκδοτική).

14. Ετοιμάζετε κάτι άλλο τώρα;

Προσπαθώ διαρκώς να δημιουργώ, να ζωγραφίζω, να γράφω… Αυτή την περίοδο ολοκληρώνω δύο θεατρικά έργα και τρία παραμύθια, τα οποία ήδη συζητώ για να εκδοθούν. Ωστόσο, το σίγουρο είναι πως μέσα στους επόμενους μήνες θα κυκλοφορήσει από τιςΕκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη ένα ακόμα παιδικό παραμύθι μου με τίτλο Ρόμι και Μιράντα.

15. Πώς ξεκινήσατε τη συγγραφή;

Από πάντα αγαπούσα τις εικόνες και τα χρώματα, τους ήχους, τις λέξεις. Με εντυπωσίασε από πολύ νωρίς η δύναμη του λόγου. Από μικρή συνεχώς διάβαζα ό,τι έπεφτε στα χέρια μου -σ’ αυτό συνέβαλε βεβαίως και η μεγάλη αγάπη των γονιών μου για το βιβλίο. Μέσα απ’ τις λέξεις ταξίδευα. Είχα μαγευτεί απ’ τον πλούτο που με περίμενε να τον ανακαλύψω. Και καθώς έψαχνα τρόπους να εκφράσω κι εγώ τις αγωνίες και τις ανησυχίες μου, να δαμάσω και να κατανοήσω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, έγραφα. Στιχάκια, κείμενα, φράσεις, μικρές ιστορίες… Η καλλιτεχνική έκφραση μέσω της ζωγραφικής και της συγγραφής ήταν κάτι πολύ φυσικό για μένα. Μέρος της καθημερινότητάς μου. Όπως και το θέατρο. Παρακολουθούσα από παιδί μανιωδώς παραστάσεις και διάβαζα θεατρικά έργα. Κάποια στιγμή, κι αφού είχα παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής, σκηνοθεσίας και συγγραφής θεατρικού έργου, ξεκίνησα να γράφω θέατρο.

Με τα παιδικά παραμύθια, όμως, οφείλω να ομολογήσω, πως δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα, μέχρι τη γέννηση της κόρης μου. Όταν, όμως, άρχισα να της μιλώ για τον υπέροχο κόσμο μας, για τα καθημερινά θαύματα, για τη φιλία, την αγάπη, την καλοσύνη, την αρμονία και την ομορφιά, τότε άνθισε η ιδέα να καταγράψω όλες αυτές τις ιστορίες με τη μορφή παραμυθιών.

16. Πόσα βιβλία έχετε γράψει και ποιά είναι αυτά;

Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει, εκτός από το θεατρικό έργο Πέρασμα, δύο παιδικά παραμύθια μου. Το παραμύθι Τα χαμένα χρώματα του Ουράνιου Τόξου από τις Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, που μιλά για τη δύναμη της φιλίας, το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν γύρω μας καλοί άνθρωποι που μας αγαπούν και είναι πρόθυμοι να μας βοηθήσουν στις δύσκολες στιγμές μας, για το ότι δεν πρέπει να τα παρατάμε με την πρώτη δυσκολία κι ότι κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του αρκεί να προσπαθήσουμε και να μη χάσουμε την ελπίδα μας. Η ιστορία είναι πως, όταν το Ουράνιο Τόξο ξαφνικά χάνει τα όμορφα χρώματά του και γίνεται εντελώς γκρι, είναι απαρηγόρητο και πηγαίνει και κρύβεται στο δάσος και κλαίει νιώθοντας ντροπή, απόγνωση και θλίψη. Ευτυχώς, ένα κοριτσάκι, η Λίλα, το βρίσκει και αποφασίζει αμέσως να το βοηθήσει. Την ιστορία εικονογράφησε η Βικτόρια Καπλάνη. Επίσης, έχει κυκλοφορήσει από την ΑΝΙΜΑ εκδοτική το παιδικό παραμύθι μου με τίτλο Η Νεράιδα της πιπίλας, που απευθύνεται σε πολύ μικρά παιδάκια τα οποία ακόμα κοιμούνται με πιπίλα. Είναι η ιστορία μιας νεράιδας που συλλέγει τις πιπίλες των παιδιών όταν αυτά επιλέξουν να σταματήσουν να τις χρησιμοποιούν. Την καρτουνίστικη εικονογράφηση υπογράφει ο Απόστολος Κυμπιζής.

17. Τι αγαπήσατε περισσότερο στο τελευταίο βιβλίο σας;

Τον ήρωά μου, τον Πέτρο.

18. Όταν τελειώσατε το βιβλίο σας ποιός/ά το διάβασε πρώτος;

Ο πιο αυστηρός κριτής μου, αλλά ταυτόχρονα και ο μεγαλύτερος θαυμαστής μου. Ο πατέρας μου.

19. Ποιες αντιδράσεις είχαν η οικογένειά σας, τα αγαπημένα σας πρόσωπα όταν έμαθαν ότι θα εκδώσετε το βιβλίο σας;

Η οικογένειά μου από πάντα με στήριζε σε όλα μου τα καλλιτεχνικά βήματα. Έτσι, όταν ανακοίνωσα πως ο εκδοτικός οίκος Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη επέλεξε να εκδώσει το παιδικό παραμύθι μου Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου, ο ενθουσιασμός και η συγκίνηση ήταν μάλλον τα συναισθήματα που κυριάρχησαν.

20. Πώς αντιμετωπίζετε γενικά τις κριτικές, είτε θετικές είτε αρνητικές;

Όταν επιλέξεις να εκτεθείς καλλιτεχνικά, με οποιονδήποτε τρόπο, είτε πρόκειται για μια έκθεση ζωγραφικής, είτε για ένα βιβλίο… πρέπει να είσαι προετοιμασμένος ότι θα δεχτείς κριτική. Φυσικά, και προτιμώ τις θετικές από τις αρνητικές κριτικές, αυτό είναι ανθρώπινο, αλλά από κάθε είδους κριτική, εφόσον το πρόσωπο που την ασκεί είναι καλοπροαίρετο και οι προθέσεις είναι αγνές, μπορείς να μάθεις, να εξελιχθείς, να ωριμάσεις και να προοδεύσεις. Και αυτό είναι άλλωστε το ζητούμενο. Η εξέλιξη προς το καλύτερο.

21. Τι προσφέρει το βιβλίο σας στον αναγνώστη;

Τροφή για σκέψη.

22. Όταν γράφατε γνωρίζατε από πριν την ιστορία ή είχατε κατεύθυνση από τους ήρωες σας;

Στο συγκεκριμένο έργο είχα στο μυαλό μου την ιστορία από την αρχή. Αλλά οι ήρωες πολλές φορές έχουν μια δική τους δυναμική, εκφράζουν και ενίοτε επιβάλλουν και τη δική τους άποψη σχετικά με τα λόγια και τη δράση.

23. Το τέλος το ορίζετε εσείς ή ο ήρωας σας;

Μάλλον εγώ κινώ τα νήματα στις ιστορίες μου.

24. Από τι εμπνέεστε;

Ό,τι βλέπω, ό,τι βιώνω, ό,τι ακούω, ό,τι σκέφτομαι, ό,τι έχω ζήσει είναι τα ερεθίσματά μου. Οι ήχοι, οι εικόνες, η φύση, η θάλασσα, οι άνθρωποι, ο κόσμος που μας περιβάλλει, οι σκέψεις… όλα αυτά ζυμώνονται μέσα μου και κάποια στιγμή εμφανίζονται ξαφνικά στο χαρτί με τη μορφή λέξεων και φράσεων ή στον καμβά με τη μορφή εικόνων, σχημάτων, χρωμάτων!

25. Ποιο είναι το αγαπημένο σας τραγούδι;

Tears in heaven, Eric Clapton.

26. Ποια είναι η πιο ευτυχισμένη παιδική σας ανάμνηση;

Να έχω γλαρώσει μικρούλα στην αγκαλιά της γιαγιάς μου, ενώ μου διηγιόταν παραμύθια ένα πολύ ζεστό καλοκαιρινό μεσημέρι.

27. Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή της ζωής σας;

Η γέννηση της κόρης μου.

28. Γίνατε αυτό που ονειρευόσασταν να γίνετε;

Έτσι νομίζω.

29. Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίσατε στη συγγραφή; Ή μετά τη συγγραφή;

Σε όλες τις φάσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας οι δυσκολίες είναι πάντα πολλές και τα εμπόδια, μικρά ή μεγάλα, συνήθως φαντάζουν ανυπέρβλητα. Το σημαντικό είναι να μην παραδίνεσαι, να μην εγκαταλείπεις τις προσπάθειες και να δουλεύεις με πάθος και αισιοδοξία.

30. Καριέρα ή οικογένεια; Τι από τα δυο επιλέγετε;

Δεν θεωρώ πως υπάρχει λόγος να επιλέξω. Χρειάζομαι και τα δυο στοιχεία για να είμαι ευτυχισμένη. Και ευτυχώς, είμαι εξαιρετικά τυχερή, που έχω μια υπέροχη οικογένεια που με στηρίζει σε όλα τα καλλιτεχνικά εγχειρήματά μου.

31. Για τι έχετε μετανιώσει;

Σε όλη μου την πορεία έχω κάνει άπειρα λάθη. Μετανιώνω που κάποιες φορές δεν σκέφτηκα αρκετά καλά τα πράγματα, τα λόγια μου, τις πράξεις και τις επιλογές μου. Μα περισσότερο μετανιώνω για τα γέλια που δεν γέλασα, για τα φιλιά που δεν έδωσα, για τις αγκαλιές που δεν έκανα, για τους χορούς που δεν χόρεψα.

32. Τι σας ενοχλεί περισσότερο στους άλλους;

Δεν ξέρω αν είναι το χαρακτηριστικό που με ενοχλεί περισσότερο απ’ όλα, αλλά σίγουρα με ενοχλεί πάρα πολύ. Η αγένεια. Σε κάθε μορφή και έκφρασή της.

33. Τι σας αρέσει να διαβάζετε;

Διαβάζω τα πάντα. Ό,τι πέσει στα χέρια μου. Από παιδικά παραμύθια, κόμικς, μυθιστορήματα, δοκίμια, ποίηση, θεατρικά έργα… Ομολογώ, όμως, πως έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στο θέατρο και τα παραμύθια.

34. Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας πόθος;

Ευχή μου οι αγαπημένοι μου, φίλοι και οικογένεια, να είναι πάντα γεροί.

35. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας;

Σάμουελ Μπέκετ και Μίλαν Κούντερα.

36. Πείτε μας δυο πράγματα που δεν συγχωρείτε σε μια σχέση;

Προσπαθώ να μην αυτοπεριορίζομαι, αλλά να εξετάζω τα πράγματα κάθε φορά ξεχωριστά. Μου έχει συμβεί στο παρελθόν, κάποια πράγματα που απέκλεια να κάνω ή να δεχτώ, τελικά να τα έκανα ή να τα αποδέχτηκα, ενώ άλλα που τα θεωρούσα μικρότερης σημασίας, τελικά να με επηρέασαν περισσότερο απ’ όσο πίστευα.

37. Ένα όνειρο που είχατε από παιδί κι έχει πραγματοποιηθεί;

Πολλά. Να κάνω μια ατομική έκθεση ζωγραφικής. Να εκθέσω τη δουλειά μου και στο εξωτερικό. Να γράψω ένα βιβλίο και να εκδοθεί. Να γράψω πολλά βιβλία και να εκδοθούν. Να είμαι ευτυχισμένη…

38. Έχετε κάποια χόμπι;

Αγαπώ το τρέξιμο στην παραλία της Θεσσαλονίκης, παίζω τένις, κάνω θαλάσσιο σκι, ακούω μουσική, βλέπω ταινίες.

39. Ποιά ήταν η τελευταία φορά που κλάψατε και γιατί;

Είμαι αρκετά ευσυγκίνητη. Κλαίω στις ταινίες, όταν διαβάζω στίχους, όταν βλέπω έναν πίνακα ζωγραφικής. Με συγκινεί η ίδια η ζωή, η εξάχρονη κόρη μου, ένα ηλιοβασίλεμα.

40. Ποια ήταν η τελευταία φορά που γελάσατε και γιατί;

Προσπαθώ να γελώ όσο μπορώ πιο πολύ. Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και αγαπώ τη ζωή και τα δώρα που μας προσφέρει. Κάθε φορά που ανακαλύπτω κι έναν θησαυρό, χαίρομαι και γελώ.

41. Πείτε μας μια μέρα της καθημερινότητάς σας;

Η κάθε μέρα μου όσο τυπική είναι, τόσο ξεχωριστή και ιδιαίτερη είναι. Κάθε μέρα φροντίζω να περνώ χρόνο με το παιδί μου, με τον άντρα μου, με φίλους και την οικογένειά μου, να γράφω, να ζωγραφίζω, να διαβάζω, να κάνω τις δουλειές μου… Έχω μια μεγάλη λίστα όπου καθημερινά γράφω τα πάντα. Τι πρέπει αλλά και τι θέλω να κάνω. Και προσπαθώ να τα καταφέρνω όλα. Επειδή και τα πρέπει και τα θέλω είναι εξίσου σημαντικά.

42. Τι λατρεύετε περισσότερο;

Την κόρη μου, τη Μυρτάλη. Τον άντρα μου, Δημήτρη. Τους γονείς μου. Σε αυτούς αφιερώνω και όλα τα βιβλία μου.

43. Σε τι δεν μπορείτε να αντισταθείτε;

Όταν μπαίνω σε βιβλιοπωλεία, είναι αδύνατο να συγκρατηθώ και να μην αγοράσω ένα τουλάχιστον βιβλίο.

44. Έχετε σκεφτεί κάποια από τις ιστορίες των βιβλίων σας ως θεατρικό έργο ή κινηματογραφική ταινία;

Νομίζω πως θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε τους δύο ήρωες από το θεατρικό έργοΠέρασμα, τον Πέτρο και τον Λάζαρο, όχι μόνο στη σκηνή, αλλά μέσα από τη ματιά ενός σκηνοθέτη κινηματογράφου. Η κάμερα έχει το μεγάλο προσόν ότι σου επιτρέπει να δεις ότι αυτή θέλει. Ενώ στο θέατρο όλα συμβαίνουν στη σκηνή κι ο θεατής έχει τη δύναμη να επιλέγει κάθε φορά που θα στρέψει το βλέμμα του. Όσο για τα παιδικά παραμύθια μου, ήδη έχω διασκευάσει σε θεατρικά έργα για παιδιά κάποια από αυτά.

45. Υπάρχει κάποιος λογοτεχνικός χαρακτήρας από το βιβλίο σας τον οποίο θα σκεφτόσασταν να ξαναζωντανέψετε και σε επόμενα βιβλία;

Όχι. Κανένας.

46. Πείτε κάτι που θα θέλατε να ξέρει για εσάς το αναγνωστικό κοινό και οι θαυμαστές σας.

Προτιμώ να μιλούν για μένα τα έργα μου κι όχι εγώ η ίδια. Σας ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία και τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ερωτήσεις.

Σε ένα βρόμικο και σκονισμένο δωμάτιο ο Πέτρος ετοιμάζει τα πράγματά του για μια μετακόμιση. Στον χώρο βρίσκεται και ο φίλος του Λάζαρος που κλήθηκε να τον βοηθήσει, ωστόσο περνά τον περισσότερο χρόνο καθισμένος σε μια κουνιστή πολυθρόνα. Ετοιμάζοντας τα πράγματα ο Πέτρος κάνει έναν απολογισμό της ζωής του…

Κάπως έτσι ξετυλίγεται το νήμα της υπόθεσης του βραβευμένου από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών θεατρικού έργου με τίτλο «Πέρασμα» της Δελίνας Βασιλειάδη που κυκλοφόρησε πρόσφατα από την ΚΑΠΑ Εκδοτική.

«Το Πέρασμα είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να μεταβεί από την πληγή στην ίαση, από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν κάποιος το επιθυμεί και είναι διατεθειμένος να πληρώσει το τίμημα», ανέφερε η ίδια απαντώντας στις ερωτήσεις μας. Αποκάλυψε πως ήδη είναι σε συζητήσεις για το ανέβασμα του έργου τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων, ενώ μας μίλησε και για το νέο της παιδικό παραμύθι με θέμα την φιλία που θα κυκλοφορήσει σύντομα.

-Πώς προέκυψε η ιδέα για το «Πέρασμα»;

-Η αρχική ιδέα για το Πέρασμα προέκυψε από ένα ερώτημα που ανέκαθεν με απασχολούσε.Μπορούν να γιάνουν τα παιδικά τραύματα; Κάποια στιγμή, εντελώς τυχαία, ενώ περπατούσα στον δρόμο, συνάντησα το φορτηγό μιας μεταφορικής εταιρίας. Κάποιος μετακόμιζε. Το πεζοδρόμιο ήταν γεμάτο κουτιά, βαλίτσες και τυλιγμένα με νάιλον έπιπλα, ενώ πολλοί άνθρωποι ανεβοκατέβαιναν τις σκάλες μιας πολυκατοικίας κουβαλώντας πακέτα και πράγματα. Αρκετές φορές είχα δει μετακόμιση –κι εγώ η ίδια έχω μετακομίσει αρκετές φορές άλλωστε- ωστόσο, αυτή η εικόνα έμεινε μέσα στο μυαλό μου. Και σε συνδυασμό με το αρχικό ερώτημα ξεκίνησα να γράφω σκέψεις και φράσεις στο χαρτί. Και δημιουργήθηκε τελικά το Πέρασμα, ένα υπαρξιακό δράμα, ή πιο σωστά μια υπαρξιακή φάρσα, όπου ο βασικός ήρωας, ο Πέτρος, μέσα σε ένα διαμέρισμα βρόμικο, σκονισμένο και ακατάστατο, πακετάρει και τακτοποιεί πυρετωδώς πράγματα προκειμένου να μετακομίσει και να πάει κάπου, κατά τα δικά του λεγόμενα, πολύ καλύτερα. Σε όλη αυτή την προσπάθεια έχει κληθεί να τον βοηθήσει ο φίλος του, Λάζαρος, ο οποίος, τις, τον περισσότερο χρόνο τον περνά σε μια κουνιστή πολυθρόνα, δίχως να δείχνει καμία διάθεση να τον συνδράμει με οποιονδήποτε τρόπο. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια πορεία προς την αυτογνωσία, τη μετάβαση ή τη μετακίνηση του ανθρώπου από μια κατάσταση σε μια άλλη. Καθώς ο χρόνος είναι για όλους μοιραία πεπερασμένος, περνά αμείλικτος και ολοένα λιγοστεύει, το Πέρασμα είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να μεταβεί από την πληγή στην ίαση, από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν κάποιος το επιθυμεί και είναι διατεθειμένος να πληρώσει το τίμημα.

-Φιλία, συντροφικότητα, αγάπη, φιλοδοξίες, προδοσίες περνούν μέσα από τις σελίδες του θεατρικού αυτού έργου. Πόσο συνειδητοποιεί τη θέση του ο κεντρικός ήρωας και πώς κρίνει τις επιλογές του;

-Αυτό ακριβώς το ερώτημα που τόσο εύστοχα θέτετε, είναι η κεντρική ιδέα του έργου. Το πόσο στη διάρκεια της ζωής του ο άνθρωπος συνειδητοποιεί τη θνητότητά του και τη θέση του στον κόσμο. Όπως προείπα, το Πέρασμα είναι μια πορεία προς την αυτογνωσία. Ο δρόμος δεν είναι καθόλου εύκολος. Απαιτεί θυσίες και να αντιμετωπίσει ο ήρωας τις επιλογές του, τις πράξεις, τα λόγια και τα λάθη του με απόλυτη ειλικρίνεια. Κι αυτό το κοίταγμα στον καθρέφτη της ψυχής χρειάζεται θάρρος και τόλμη για να πραγματοποιηθεί. Ο Πέτρος βαδίζει σε όλη τη διάρκεια του έργου σε αυτό το μονοπάτι. Ίσως ασυναίσθητα στην αρχή, πιο συνειδητοποιημένα μετά. Το καίριο ερώτημα είναι αν, μέσα στο χρόνο που διαθέτει, θα καταφέρει να περάσει από τη μια κατάσταση στην άλλη, ώστε να φτάσει στον προορισμό του.

-Διαβάζοντας το έργο είχα την αίσθηση πως βρισκόμουν κι εγώ σε αυτό το γεμάτο έπιπλα και βιβλία σπίτι. Πώς ήμουν σε μια κατάσταση που είχε φτάσει στο τέρμα της και έπρεπε να περάσω σε μια άλλη με σαφώς λιγότερο “βάρος”. Πώς λειτουργεί το περιβάλλον στον ήρωά σας; Και γενικότερα πόσο τα αντικείμενα καλύπτουν συναισθηματικά κενά;

-Ο περιβάλλων χώρος σαφώς και παίζει σπουδαίο ρόλο στο έργο. Άλλωστε όλη η δράση συμβαίνει σε ένα δωμάτιο ασφυκτικά γεμάτο από αντικείμενα, ογκώδη έπιπλα, πράγματα και βαλίτσες, όλα μέσα στη μέση εμποδίζοντας την άνεση των κινήσεων. Αξιοσημείωτο είναι πως σε όλη τη διάρκεια του έργου ο κεντρικός ήρωας, ο Πέτρος, ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τα πράγματά του, τα αντικείμενα, τα ρούχα, τα βιβλία του και το μόνο του ενδιαφέρον είναι να τα μαζέψει όλα όσο το δυνατόν γρηγορότερα για να φύγει πια απ’ αυτό το διαμέρισμα, το οποίο, βρόμικο, παραμελημένο και σκονισμένο, πλέον δεν τον ικανοποιεί. Ουσιαστικά, πασχίζει να απαλλαγεί, εσείς το αναφέρατε στην ερώτησή σας, από τα «βάρη» και ανάλαφρος, ελεύθερος πια να πάει σε ένα άλλο μέρος, κατά τα δικά του λεγόμενα, πολύ καλύτερο. Η μετακόμιση έχει οργανωθεί, ξεκίνησε και πρέπει να ολοκληρωθεί μέσα σε ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Η μεταφορική κάποια στιγμή έρχεται και πλέον πρέπει ο ήρωας να τελειώνει με τις δουλειές του, ώστε να φύγει. Ωστόσο, ο Πέτρος έχει μια ιδιαίτερη σχέση τόσο με τα βιβλία και τα πράγματά του, όσο και με το ίδιο το διαμέρισμα που εγκαταλείπει. Άλλωστε, έχει περάσει εκεί μια ολόκληρη ζωή. Το κάθε αντικείμενο κρύβει μια ιστορία. Μια ανάμνηση. Καλή ή κακή. Τώρα πια, που ο Πέτρος είναι εντελώς αβοήθητος σε αυτή την προσπάθεια, σε αυτή τη μετακόμιση –ακόμα και ο Λάζαρος που έχει έρθει να τον βοηθήσει, δεν έχει κάνει το παραμικρό-, τα αντικείμενα είναι, ουσιαστικά, τα μόνα που του έχουν απομείνει. Είναι μόνος. Εξαιτίας των επιλογών του. Αντιμέτωπος με τον εαυτό του, τις αναμνήσεις και το παρελθόν του.

-Ο Πέτρος διατείνεται πως είμαστε μόνοι στη ζωή, πώς στα δύσκολα κανείς δεν σου συμπαραστέκεται. Εσείς τι πιστεύετε;

-Ο Πέτρος, όπως πολύ σωστά σχολιάσατε, όντως υποστηρίζει πως είμαστε μόνοι στη ζωή, ορμώμενος από τις προσωπικές του εμπειρίες. Ορφάνεψε μικρός, δεν είχε κανέναν να τον βοηθήσει, κανέναν να τον συμβουλεύει. Αλλά από ένα σημείο και πέρα, οι δικές του επιλογές, ως ενήλικας πλέον, είναι που καθόρισαν τη ζωή του. Το αν τελικά έμεινε μόνος να μαζέψει τα πράγματά του, τα κομμάτια του ουσιαστικά, για να μετακομίσει, είναι αποκλειστικά, ή σχεδόν αποκλειστικά δική του ευθύνη και απόρροια της δικής του συμπεριφοράς.

-Είναι ένα βραβευμένο έργο από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών. Θα θέλατε να το δείτε στη σκηνή; Πώς ονειρεύεστε την πορεία του τώρα που κυκλοφόρησε σε βιβλίο;

-Εννοείται πως θέλω πάρα πολύ να δω το «Πέρασμα» σε θεατρική σκηνή. Αυτή τη στιγμή είμαστε σε συζητήσεις με δύο θεατρικές ομάδες, μια εντός και μια εκτός συνόρων, ώστε να ανεβάσουν το έργο μου. Ελπίζω για το καλύτερο. Θα δούμε.

-Τι σας εμπνέει;

-Ό,τι ζω, ό,τι βλέπω, ό,τι ακούω, ό,τι σκέφτομαι είναι τα ερεθίσματά μου. Μια λέξη, μια φράση που κάποιος άγνωστος σε εμένα θα πει σε κάποιον άλλον στον δρόμο, ένας ήχος πίσω από μια κλειστή πόρτα, μια νότα, ένα χρώμα, μια εικόνα… Όλα αυτά ζυμώνονται μέσα μου και κάποια στιγμή ξαφνικά με ωθούν στο να γράψω ένα θεατρικό έργο, ένα παραμύθι, ένα διήγημα ή να ξεκινήσω έναν πίνακα.

-Ένα μεγάλο κομμάτι της καριέρας σας είναι και τα παιδικά βιβλία. Υπάρχει κάτι νέο σε αυτό το κομμάτι;

-Μέσα σας επόμενους μήνες θα κυκλοφορήσει ένα ακόμα παιδικό παραμύθι μου από την εκδοτική Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, με τίτλο Ρόμι και Μιράντα. Πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία για τη φιλία, αλλά και τη διαφορετικότητα, ανάμεσα σε ένα ελεφαντάκι κι ένα σκιουράκι. Σε δεύτερο επίπεδο το μήνυμα του παραμυθιού είναι πως πρέπει να είμαστε σκεπτόμενα πλάσματα, δίχως να δεχόμαστε τίποτα ως θέσφατο, και να έχουμε κριτική σκέψη.

-Ποια αναγνώσματά σας ξεχωρίσατε αυτό το καλοκαίρι ;

-Το φετινό καλοκαίρι ξαναδιάβασα για πολλοστή φορά –έχω χάσει πια το μέτρημα- την Άγνοια του Μίλαν Κούντερα. Αυτός ο συγγραφέας έχει τη μοναδική ικανότητα να σε παρασύρει με τη δύναμη της γραφής του, να μην μπορείς να αφήσεις κάτω το βιβλίο. Επίσης, μου άρεσαν ιδιαίτερα και δύο θεατρικά έργα. Το πρώτο είναι Η απολογία της Μαρί Κιουρί της Ευσταθίας και το δεύτερο Ο Ναυτικός του Φερνάντο Πεσσόα σε μετάφραση Γιάννη Σουλιώτη.

Λίγα λόγια την Δελίνα Βασιλειάδη

Η Δελίνα Βασιλειάδη γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Είναι ζωγράφος και συγγραφέας. Έχει σκηνοθετήσει παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, έχει πρωταγωνιστήσει σε video art projects και σε ντοκιμαντέρ για την προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό, σε θεατρικές παραστάσεις, καθώς και σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους Ελλήνων και ξένων σκηνοθετών.

Από τον Αύγουστο 2018 κυκλοφορεί από την ΚΑΠΑ Εκδοτική το θεατρικό έργο ΠΕΡΑΣΜΑ της Δελίνας Βασιλειάδη. Πρόκειται για ένα μονόπρακτο υπαρξιακό δράμα, ή πιο σωστά μια υπαρξιακή φάρσα. Η δράση λαμβάνει χώρα σε έναν ακατάστατο βρόμικο χώρο, γεμάτο σκόνη, έπιπλα, βαλίτσες, κουτιά και πεταμένα αντικείμενα, όπου ο βασικός ήρωας, ο Πέτρος, τακτοποιεί πυρετωδώς πράγματα, προκειμένου να μετακομίσει και να πάει κάπου, κατά τα δικά του λεγόμενα, πολύ καλύτερα. Σε όλη αυτή την προσπάθεια έχει κληθεί να βοηθήσει τον Πέτρο ο φίλος του Λάζαρος, ο οποίος, όμως, τον περισσότερο χρόνο τον περνά σε μια κουνιστή πολυθρόνα, δίχως να δείχνει καμία διάθεση να τον συνδράμει με οποιονδήποτε τρόπο. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια πορεία προς την αυτογνωσία, τη μετάβαση ή τη μετακίνηση του ανθρώπου από μια κατάσταση σε μια άλλη. Καθώς ο χρόνος είναι για όλους μοιραία πεπερασμένος, περνά αμείλικτος και ολοένα λιγοστεύει, το Πέρασμα είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να μεταβεί από την πληγή στην ίαση, από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν κάποιος το επιθυμεί και είναι διατεθειμένος να πληρώσει το τίμημα. Μπορούν τα τραύματα να γιάνουν; Μπορεί ο άνθρωπος να κοιτάξει κατάματα τον εαυτό του με απόλυτη ειλικρίνεια; Ή, ακόμα και την έσχατη στιγμή, είναι προτιμότερο να αφεθεί στις αυταπάτες του και στην ασφάλεια που ενδεχομένως αυτές φαινομενικά προσφέρουν; Το ΠΕΡΑΣΜΑ βραβεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2017 από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, το αρχαιότερο λογοτεχνικό σωματείο στην Ελλάδα.

Λίγα λόγια για τη συγγραέα:

Η Δελίνα Βασιλειάδη γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Είναι παντρεμένη κι έχει μια κόρη. Από μικρή εκδήλωσε την αγάπη της για την τέχνη, τη ζωγραφική τα χρώματα, το θέατρο, τα βιβλία. Μαθήτευσε από πολύ νεαρή ηλικία κοντά στη ζωγράφο μητέρα της Λιζέτα Βασιλειάδη, αλλά και στα εργαστήρια γνωστών δασκάλων των εικαστικών τεχνών, κυρίως του πρωτοπόρου εικαστικού Στέλιου Μαυρομάτη. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής σε μια πειραματική σχολή Καλών Τεχνών για παιδιά στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Θεσσαλονίκης και συμμετείχε στις τηλεοπτικές εκπομπές της Κρατικής Τηλεόρασης Μικροί Ζωγράφοι. Σπούδασε Χρηματοοικονομική και Λογιστική στο Πανεπιστήμιο Μακεδονία στη Θεσσαλονίκη, όπου, αφού κατόρθωσε να πάρει υποτροφίες σε όλα τα έτη των σπουδών, τελικά πρώτευσε, ορκίζοντας η ίδια το έτος της. Σπούδασε συγγραφή κινηματογραφικού σεναρίου και θεατρικού έργου, υποκριτική και σκηνοθεσία θεάτρου και κινηματογράφου στο εργαστήρι δραματικής τέχνης Παράθλαση και στην Ακαδημία Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, ενώ παρακολούθησε πολλά σεμινάρια, μαθήματα και master classes για τον κινηματογράφο και το θέατρο. Η Δελίνα, ενώ από φοιτήτρια ξεκίνησε να εργάζεται στον Χρηματοπιστωτικό Τομέα κατέχοντας υπεύθυνη θέση σε μεγάλη χρηματιστηριακή εταιρεία, πλέον έχει αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην τέχνη, τη ζωγραφική, το θέατρο και, φυσικά, τη μεγάλη της αγάπη, τη συγγραφή. Το 2005 απέσπασε έπαινο και τιμητική διάκριση στον Β’ Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ποίησης της Εταιρείας Τεχνών και Γραμμάτων Πειραιά. Το 2017 συμμετείχε με το παιδικό της παραμύθι Το αστεράκι στη Νύχτα με τα παραμύθια, εκδήλωση που διοργανώθηκε υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης. Την ίδια χρονιά το θεατρικό της έργο «Πέρασμα» βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, το αρχαιότερο λογοτεχνικό σωματείο της Ελλάδος, και από τις αρχές του 2018 είναι τακτικό μέλος της Ένωσης. Τον Αύγουστο του 2018 κυκλοφόρησε από την ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ το βραβευμένο θεατρικό της έργο ΠΕΡΑΣΜΑ. Επίσης, το 2018 κυκλοφόρησε από την εκδοτική Εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης το παιδικό παραμύθι της με τίτλο Τα χαμένα χρώματα του Ουράνιου Τόξου, αλλά και το παιδικό παραμύθι Η Νεράιδα της Πιπίλας από την ΑΝΙΜΑ Εκδοτική. Μέσα στο 2018 αναμένεται να κυκλοφορήσει ακόμα ένα παιδικό παραμύθι της με τίτλο Ρόμι και Μιράντα από τις Εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης. Από το 2018 είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος και του πολιτιστικού συλλόγου Το ράφι της αγάπης. Για χρόνια συνεργαζόταν ως πολιτιστική συντάκτρια με διάφορα blogs και με την εβδομαδιαία free press εφημερίδα Εξώστης. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται αποκλειστικά με το φιλμ νουάρ παίρνοντας συνεντεύξεις από ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου, αλλά κυρίως γράφοντας άρθρα και κριτικές για το θέατρο και τα εικαστικά. Έχει σκηνοθετήσει παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, έχει πρωταγωνιστήσει σε video art projects και σε ντοκιμαντέρ για την προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό, σε θεατρικές παραστάσεις, καθώς και σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους Ελλήνων και ξένων σκηνοθετών. Έχει επιμεληθεί καλλιτεχνικά προγράμματα θεατρικών παραστάσεων και εκθέσεις ζωγραφικής, εικονογράφησε το παραμύθι ο φιλάργυρος για το βιβλίο Παραμυθάδες και Ζωγράφοι, έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις εντός και εκτός ελληνικών συνόρων και έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται σε συλλογές σε Ευρώπη και Αμερική και πίνακές της συμπεριλαμβάνονται σε ελληνικά και αμερικανικά βιβλία τέχνης. Το 2014 επιλέχθηκε να εκθέσει τη δουλειά της στο πλαίσιο της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο Λουξεμβούργο και κατόπιν η δουλειά της παρουσιάστηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτείτε το www.delinavasiliadi.gr.

Κυριότερες Ατομικές Εκθέσεις:

2016 Θεσσαλονίκη, Γκαλερί Τέχνης Λόλα Νικολάου, Το Κόκκινο

2015 Θεσσαλονίκη, Γκαλερί Τέχνης Λόλα Νικολάου, Δράσις Αντίδρασις

2014 Βρυξέλλες, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Κτίριο R29 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Thesis-Antithesis

2014 Λουξεμβούργο, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Κτίριο Jean Monnet της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Υπό την αιγίδα της Ελληνικής Πρεσβείας του Λουξεμβούργου, Στο πλαίσιο της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΩΔΕΣ, Thesis-Antithesis

2008 Θεσσαλονίκη, Παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο (Γενί Τζαμί), Υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης, Αντανακλάσεις ΙΙ

2007 Σύρος, Πινακοθήκη Κυκλάδων, Υπό την αιγίδα του Δήμου Ερμούπολης, Ερμουπόλεια 2007, Αντανακλάσεις

2007 Θεσσαλονίκη, Ιατρικό Ψυχοθεραπευτικό Κέντρο, Ενοράσεις

2006 Αθήνα, γκαλερί ΑΡΓΩ, Αμφισημίες

2005 Θεσσαλονίκη, Κέντρο Αρχιτεκτονικής, Υπό την αιγίδα του Α’ Δημοτικού Διαμερίσματος Θεσσαλονίκης, Σχεδόν η άλλη όψη

ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ

Παπαρηγοπούλου 6, Περιστέρι, 121 32, Αθήνα

Ε: [email protected] T: 210 6859273 F: 210 6859273

www.kapaekdotiki.gr

Το ανατρεπτικό έργο Ω Θεέ μου είναι μια πρόκληση για το κοινό να αναθεωρήσει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει και αντιμετωπίζει τα πράγματα, πραγματικά ή φανταστικά. Είναι μια προσπάθεια να μπορέσουμε όλοι μας να αντιληφθούμε πως είναι μεγάλο σφάλμα να εμμένουμε μόνο σε αυτά που μπορούμε να δούμε με τα μάτια μας και να προσκολλόμαστε μονάχα σε αυτά που ξέρουμε και γνωρίζουμε και για κάποιους δικούς μας προσωπικούς λόγους έχουμε ελεύθερα επιλέξει να πιστεύουμε (ή να μην πιστεύουμε) και να ανοίξουμε την ψυχή μας σε κάτι μεγαλύτερο, ιερότερο και σπουδαιότερο. Το συγκεκριμένο έργο μέσα από τους έξυπνους, γρήγορους διαλόγους, αλλά και τα κείμενα και τα χωρία των θρησκευτικών κειμένων, μας προκαλεί να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε και μας αναγκάζει να αντιμετωπίσουμε τα μεγάλα, τα πανανθρώπινα ερωτήματα που βασανίζουν το γένος μας από την απαρχή της ύπαρξής του από μια εντελώς διαφορετική οπτική. Ο Θεός, φορτωμένος με ανθρώπινα χαρακτηριστικά και αδυναμίες (μας έφτιαξε άλλωστε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Του), ζητώντας, αλλά ουσιαστικά εκλιπαρώντας για βοήθεια από τον άνθρωπο, μας απαλλάσσει ουσιαστικά από τα δικά μας βάρη και άγχη, από τις δικές μας φοβίες και υπερβολές. Με αυτό τον τρόπο δίνεται η αίσθηση πως για όλους, ακόμα και για το Υπέρτατο Ον, έρχεται η ώρα της θλίψης, η ώρα της απόγνωσης και της αυτό-αμφισβήτησης, η ώρα της αναζήτησης για βοήθεια από τον άνθρωπο, από τον συν-άνθρωπο. Ο Θεός στρέφεται στον άνθρωπο για τη λύτρωση, όπως ακριβώς ο άνθρωπος τις σκοτεινές ώρες του πόνου και της θλίψης στρέφεται στο Θεό (όποιο όνομα και αν του δίνει). Κι αυτό είναι για όλους εμάς μια ανακούφιση. Δεν είμαστε οι μόνοι. Δεν είμαστε μόνοι. Το έργο της Γκοβ είναι μια ωδή στον άνθρωπο, στην αλληλεγγύη, στην αγάπη. Το παν είναι η αγάπη. Η ευτυχία είναι η αγάπη και προέρχεται από αυτήν. Αγάπη. Όσο πιστεύουμε, σε οτιδήποτε, στο Θεό, στον άνθρωπο, στη φύση, στην επιστήμη, στην τέχνη, όσο ελπίζουμε και δεν παραδινόμαστε, όσο αγαπάμε, όσο αντιμετωπίζουμε τα πράγματα με αισιοδοξία και πίστη, δεν έχει χαθεί τίποτα. Υπάρχει ελπίδα. Όλα θα πάνε καλά. Αγάπη. Μόνο. Αυτό είναι το υπέρτατο μήνυμα.

Εξαιρετική η σκηνοθεσία της Λίνας Ζαρκαδούλα. Το ρόλο του Θεού ερμηνεύει μοναδικά ο πάντα καταπληκτικός Γρηγόρης Βαλτινός με πίστη και δύναμη, με ευαισθησία, τρυφερότητα και ειλικρίνεια, ενώ η απίθανη Κατερίνα Διδασκάλου δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας στο ρόλο της ψυχολόγου. Πολύ καλός και ο Μίλτος Τσιάντος (Λίον-αυτιστικός γιος της ψυχολόγου).

Η διάρκεια της παράστασης είναι 100 λεπτά με διάλειμμα.

Δελίνα Βασιλειάδη

Το Περιμένοντας τον Γκοντό είναι ένα έργο που εκφράζει με αριστουργηματικό τρόπο την αγωνία της ανθρώπινης ψυχής. Ο Μπέκετ κατόρθωσε αριστοτεχνικά, χωρίς πλοκή, χωρίς δράση, με απλή γλώσσα και επαναλαμβανόμενα λεκτικά μοτίβα να εκφράσει τους φόβους και τις ανασφάλειες του ανθρώπου και να μιλήσει για τα μεγάλα, τα σημαντικά ερωτήματα που ταλαιπωρούν και πληγώνουν τον άνθρωπο από την απαρχή της ύπαρξής του. Με όχημα τα απλά, καθημερινά λόγια δύο ανθρώπων, ο συγγραφέας διεισδύει στην ψυχή όλων μας φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με τις ανασφάλειες, τις φοβίες, τις πιο κρυφές ανομολόγητές μας σκέψεις, αλλά και τις αντοχές μας. Οι λέξεις του Μπέκετ, οι φράσεις που ξεστομίζουν ακατάπαυστα και ανελέητα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν, αγγίζουν τα όρια της πίστης, της ανάγκης, της αφοσίωσης, της θλίψης. Οι δυο ήρωες σκέφτονται και καμιά φορά αφελώς θέτουν τα ερωτήματα, για τα οποία από πάντα η ανθρώπινη ψυχή και ο νους διψούν να μάθουν την απάντηση. Ο συγγραφέας, όμως, τελικά δεν απαντά. Ο κύριος Γκοντό δεν έρχεται. Ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν δε φεύγουν, δεν κρεμιούνται, δεν αλλάζουν τόπο και κατάσταση. Καθώς οι εξωτερικές συνθήκες είναι δεδομένες, ο τόπος, ο χρόνος, η ζωή και η ροή της, οι δυσκολίες, η πτώση, το αναπόφευκτο του θανάτου, ο άνθρωπος μόνος τελικά πρέπει να αποφασίσει για τον εαυτό του αν αυτός επιθυμεί να αλλάξει-αυτή άλλωστε είναι η μόνη σοβαρή και δυνατή επιλογή, να σκεφτεί και να επιλέξει εάν θα μείνει ή θα φύγει, αν θα περιμένει ή θα εγκαταλείψει, αν θα υπομείνει, αν θα προσαρμοστεί, αν θα υποταχθεί ή θα επαναστατήσει.

Έξοχο το σκηνικό της παράστασης που υπογράφει ο ταλαντούχος Κέννυ ΜακΛέλλαν. Υπέροχο το ξύλινο, ολοκληρωτικά φτιαγμένο από σανίδες μονοπάτι προς τα εμπρός, προς το κοινό του θεάτρου, προς το μέλλον αλλά, το οποίο, την ίδια στιγμή επεκτείνεται και προς τα πάνω, προς τον ουρανό, προς το άγνωστο, ίσως και προς το Θεό. Μεγάλο εικαστικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και η επιλογή του δέντρου με τον λευκό αδύναμο κορμό και τα λεπτά κλαράκια. Πολύ ενδιαφέρουσα η επιλογή η είσοδος και η έξοδος των Πότζο και Λάκυ να συνοδεύεται από ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ δυνατά φώτα στραμμένα κατευθείαν προς το κοινό μην επιτρέποντας ουσιαστικά σε κανέναν θεατή να αντικρίσει κατάματα τη δράση αυτή. Εξαιρετική η σκηνοθεσία του Γιάννη Αναστασάκη, ο οποίος απέσπασε από όλους τους ηθοποιούς του πολύ σπουδαίες ερμηνείες. Καταπληκτικοί οι Γιώργος Καύκας (Βλαδίμηρος), Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Εστραγκόν) και Παναγιώτης Παπαϊωάννου (Πότζο), αλλά και ο Φούλης Μπουντούρουγλου που ερμηνεύει το αγόρι. Όμως, την παράσταση κλέβει με τις κινήσεις και τον «χορό», αλλά κυρίως με τον μονόλογό του ο νεαρός Θανάσης Ραφτόπουλος στο ρόλο του Λάκυ.

Μια παράσταση διαμάντι, ένα δώρο στο κοινό της Θεσσαλονίκης. Μην τη χάσετε.

Δελίνα Βασιλειάδη

Εξαιρετική η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, που κατάφερε να αποδώσει πλήρως την ατμόσφαιρα του εγκλωβισμού, της θλίψης και της μιζέριας. Συγκλονιστικές οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος κατάφερε να αποδώσει το μέγεθος της απόγνωσης του διαλυμένου ανθρώπου χωρίς στόχο ή πυξίδα, δίχως να χρειαστεί να καταφύγει σε υπερβολές. Λιτά, αλλά με ένταση μετέδωσε στο κοινό την αγωνία του ανθρώπου που έχει χαθεί μέσα στη νύχτα, που οι συσσωρευμένες αποτυχίες του τον λύγισαν και τον αποπροσανατόλισαν. Ο Σάρκυ του Παπασπηλιόπουλου, είναι ταυτόχρονα και ιδιαίτερα τρυφερός προς τον αδερφό του, με ειλικρινές ενδιαφέρον να τον φροντίσει, αλλά και γεμάτος ανομολόγητο θυμό για όλον τον κόσμο. Που προέρχεται απ’ την πίκρα για τις προσωπικές του αποτυχίες. Και ο ταλαντούχος ηθοποιός ισορροπεί ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυο πόλους. Ο Νίκος Ψαρράς ερμηνεύει έναν Ιβάν που ακόμα τρέφεται από τις ίδιες τις ψευδαισθήσεις του, που αδυνατεί να εκφράσει την αλήθεια ακόμα και στον ίδιο τον εαυτό του. Είναι μόνος, αν και έχει οικογένεια. Θα μπορούσε να μην αφεθεί στη μοναξιά του, καθώς υπάρχει διέξοδος. Αλλά δεν την επιλέγει. Προτιμά να πίνει, να είναι μίζερος, να νιώθει μόνος και να κοιμάται στο πάτωμα του Ρίτσαρντ, από το να αντιμετωπίσει την ζωή κατάματα και να προσπαθήσει να βρει λύσεις. Είναι παραδομένος. Ο Ιβάν είναι ένας πολύ ανθρώπινος ήρωας ή αντί-ήρωας, είναι γήινος, με ελαττώματα, με παρελθόν. Τα λάθη του παρελθόντος που ποτέ δεν ξεπεράστηκαν, η αληθινή έγνοια για τον τυφλό του φίλο, η μόνιμη σκέψη απογοήτευσης της συζύγου. Και ο Νίκος Ψαρράς κατορθώνει με την υπέροχη ερμηνεία του να εκφράσει όλες τις λεπτές αποχρώσεις αυτής της ταλαιπωρημένης ψυχής και να μας παρασύρει μαζί του σ’ αυτό το ταξίδι. Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος ερμήνευσε τον ρόλο του Νίκι χωρίς υπερβολές, με ειλικρίνεια και πάθος, τόσο στις στιγμές του γέλιου όσο και στις εντάσεις και τις συγκρούσεις. Εξαιρετικός ο Αιμίλιος Χειλάκης που ερμήνευσε τον δύσκολο ρόλο του κ. Λόκχαρτ. Κατάφερε με άνεση να φέρει στη σκηνή με την άφιξή του το μεταφυσικό στοιχείο. Η κίνηση, ο λόγος, οι εκφράσεις. Αμέσως γινόταν αντιληπτό πως κάτι συμβαίνει. Κάτι απροσδιόριστο στην αρχή και πιο συγκεκριμένο κατόπιν. Στον υπέροχο μονόλογο προς τον Σάρκυ σχετικά με το τι είναι η Κόλαση ο Χειλάκης δεν παρασύρει μόνο τον Σάρκυ στην απελπισία αλλά και το κοινό. Όλους εμάς που με κομμένη ανάσα παρακολουθούμε,. Και τρέμουμε. Για το αβέβαιο μέλλον μιας ψυχής. Για το τι μπορεί να περιμένει τον κάθε έναν από εμάς. Ο σκηνοθέτης επέλεξε να ερμηνεύσει τον απαιτητικό ρόλο του Ρίτσαρντ. Του τυφλού. Στις λέξεις και τις κινήσεις του μπορούσε κανείς να διακρίνει τον πόνο του ανθρώπου που μέχρι πριν λίγο τα είχε όλα, έβλεπε το φως, τον κόσμο, τον ήλιο. Και ξαφνικά μέσα σε μια στιγμή τα έχασε. Πίσω από την φαινομενική ευθυμία της ημέρας των Χριστουγέννων, πέρα από τη χαρά της άφιξης του αδερφού, υπήρχε πάντα αυτός ο λυγμός. Το φως χάθηκε. Για πάντα. Ωστόσο, κορυφαία ερμηνευτική στιγμή όταν ο Ρίτσαρντ διαισθάνεται πως κάτι συμβαίνει και δε θέλει να επιτρέψει να φύγει ο αδερφός του με τον κ. Λόκχαρτ, τα παρακάλια προς τον Σάρκυ και τον ξένο, και στο τέλος η παραδοχή πως ηττήθηκε καθώς δεν έχει τη δύναμη να αποτρέψει το μοιραίο.

Ουσιαστικά, πρόκειται για μια βαθιά ανθρώπινη παράσταση. Κύριο στοιχείο η αγωνία των ανθρώπων που έχουν αποτύχει στη ζωή τους, έχουν προσπαθήσει αλλά δεν κατόρθωσαν να εκπληρώσουν τα όνειρά τους και μόνοι παραδέρνουν σε μια παγωμένη θάλασσα χωρίς μπούσουλα μέσα στη σκοτεινή νύχτα. Αλλά όλα αυτά τα ανθρώπινα ερείπια, ακόμα κι αν καταφεύγουν σε εύκολες λύσεις για να μπορέσουν να επιβιώσουν, έχουν μέσα τους βαθιά ριζωμένη την έννοια της φιλίας και της συντροφικότητας. Νοιάζονται ο ένας για τον άλλον. Και κρατιούνται γερά ο ένας από τον άλλον. Να μην πνιγούν.

Προς τους θεατρόφιλους: Μην χάσετε αυτή την παράσταση. Είναι μια γνήσια θεατρική εμπειρία.

Δελίνα Βασιλειάδη